Kurumsal web sitesinde ne kontrol edilir?

Ana sayfa, hakkımızda, hizmetler, blog, referans, kariyer. Bu sıra birçok şablonda hazır durur. Şirketin işi bu sırayı doldurmuyorsa sayfalar boş kalır ya da birbirinin cümlesini tekrar eder. Ziyaretçi menünün tamamlandığını değil, kendi sorusunun cevaplandığını arar.

Turun sahibi şirketi içeriden tanıyan kişi olmamalıdır. İşi bilen kişi eksik cümleyi kafasında tamamlar. Liste, siteyi ilk kez açan birinin elinde anlam taşır. O kişi üç şeyi ayırt edebiliyorsa sayfa işini görmüştür: burada ne iş yapılır, bu iş bana mı, sonraki adım nedir.

Üç soru üç bant olmak zorunda değildir. İlk ekranda, kaydırmadan bulunabilmelidir. Şirketin kendi dilindeki bir kelime cevap sayılmaz. Çözümler, bir işin adı değildir. İşin adı, müşterinin kullanacağı cümledir.

Bir sayfa, şirketin gerçekten yaptığı bir işi anlattığı için durur. Anlatılacak iş yoksa sayfa açılmaz. Yakında yazısı, ziyaretçinin kullanamayacağı bir sözdür. Blog, yazı düzeni yoksa listeyi şişirir. Kariyer, açık bir rol yoksa aynı şeyi yapar.

Ziyaretçi siteye güvenmez, kontrol edebildiği şeye bakar. Bir şehir veya adres, iş yerinde yapılıyorsa. Açılan bir telefon veya dönen bir yazı. Sayfanın kilit simgesi. web.dev, HTTPS'nin siteyi koruduğunu ve tarayıcının güvensiz uyarısını önlediğini yazar. Kilit, metnin doğru olduğunu söylemez. Adres çubuğunun şirkete ait olduğunu gösterir.

Fotoğraf için soru şudur: bu görsel başka bir şirketin sayfasına da konabilir miydi. Konabiliyorsa ziyaretçiye bu işin buraya ait olduğunu anlatmaz. Stok görsel yasak değildir. Ayırt edici olmadığı yerde güven üretmez. Çekimi şirketin kendi işinden olan bir kare, menüdeki bir sıfattan daha çok şey söyler.

Formun işi, yazılanı bir kişiye ulaştırmaktır. Gönderilince ekranda ne olacağı görünür olmalıdır: bir teşekkür satırı, bir numara, bir süre içinde dönecek bir cevap. Sessiz kalan bir düğme, formun çalışıp çalışmadığını ziyaretçiye söylemez.

Ad ve telefon isteniyorsa, bu bilginin ne olacağı sayfada okunabilmelidir. Metnin tam cümlesi, şirkete uygulanan kurallara bağlıdır. Bu yazı o metni yazmaz. Yazılmamasını da normal karşılamaz. Kutuyu işaretletip metni gizleyen bir form, ziyaretçiden onay değil, refleks toplar.

W3C, erişilebilirliği şöyle tanımlar: engeli olan kişiler de sayfayı algılayabilir, anlayabilir ve kullanabilir. Formda bunun karşılığı, her alanın bir etiketi olması ve hatanın alanın yanında okunmasıdır. Yalnızca rengi değişen bir kutu, hatayı herkese anlatmaz.

Google, dizine almak ve sıralamak için sitenin mobil sürümünü akıllı telefon aracısıyla taradığını yazar. Kurumsal sayfa geniş ekranda düzgün durup telefonda bozuluyorsa, hem ziyaretçinin çoğunun turu hem de Google'ın okuduğu sürüm bozulur. Telefon turunun kendisi mobil uyumluluk testinde yürür. Burada yalnızca eşik söylenir: masaüstünde bitmiş sayılan sayfa, telefonda aynı işi bitiremiyorsa liste kapanmaz.

W3C'nin tasarım notları, yazının büyütülebilmesini, kontrastın okunmasını, rengin tek başına anlam taşımamasını ve menünün tutarlı olmasını ister. Yalnızca fareyle üzerine gelince açılan bir menü, yazısı görsele gömülmüş bir başlık ve güneşte kaybolan açık gri bir satır, bu notaların sık takıldığı yerlerdir. Tam bir erişilebilirlik denetimi bu listenin yerine geçmez. Bu üçü turda gözle görülür.

Tur, şirketi tanımayan birine yaptırıldığında işe yarar. Her madde evet veya hayır ile kapanır. Hayır kalan madde gizlenmez. Ya sayfa düzelir ya da o vaat sayfadan çıkar.

Listenin fiyatı yoktur. Teklifi neyin büyüttüğü maliyetin nelere bağlı olduğu yazısındadır. Tek bir teklif için kurulan, reklamın cümlesini taşıyan sayfa ise kurumsal sitenin tamamı değildir. O iş landing page yazısında ayrılır. N2 Creative olarak site ve yazılım işinde sayfayı çizmeden önce bu turu yürümeyi doğru buluyoruz. Bu bir teslim sözleşmesi değil, sıradır.